به غنيمت شمر اي دوست دم عيسي صبح

تا دل مرده مگر زنده کني کــاين دم ازوست

نه فلک راست مسلم نه ملک را حاصـــــــل

آنچه در سر سويداي بنــــــــــي‌آدم ازوست

به حلاوت بخورم زهر که شاهد ســـاقيست

به ارادت ببرم درد که درمــــــان هم ازوست

زخــــــــــــــــم خونينم اگر به نشود به باشد

خنک آن زخم که هر لحظه مرا مرهم ازوست

غم و شــــــــــــادي بر عارف چه تفاوت دارد

ساقيا باده بده شادي آن کاين غـــم ازوست

پادشـــــــــــــاهي و گدايي بر ما يکسانست

که برين در همه را پشت عبادت خم ازوست

سعديا گر بکند سيل فنــــــــــــا خانه‌ي دل

دل قوي دار که بنياد بقا محکــــــــم ازوست