سلام دوستان عزیزتر از جانم ..

 

چندروزی است که از سرکار، هنگامی که راهی خانه می شوم، در

مسیر ناله یک درخت توجه مرا به خود جلب کرده است...

دستان من این ناله هارا به زبان تصویر برای شما ثبت کردند.این

ناله هارا با من بشنوید، اما نه با گوش ظاهر، بلکه با گوش جان.

 

.

کمی به درخت نزدیکتر می شویم...گوش کنید!

.

.

می شنوید چه شکوه ای ازاین بشر دوپا می کند؟!!!

نزدیکتر می شویم...

.

...

شاید به من بخندید، ولی من امروز غمگین دراحوالات

این درختم ..

درختی که آیتی از زیبایی خدا در خلقت است و ما انسانها

به خاطر خودخواهی خود آنرا با گازوئیل از درون

سوزانیده ایم...

.

گاهی اوقات فکر می کنم چقدر یک بشر می تواند پست

باشدکه در حق یک درخت به ظاهر بی زبان چنین ظلمی روا

می دارد...

.

.

ننگ بر عده ای که اینچنین راحت به خداوند و خلقت پرعظمت او

توهین می کنند. و وای بر آنها ...

این درخت در سکوت خود، ناله ها به آسمان می کند وایکاش گوشی

 شنوا برای درد او پیدا می شد.

--------------------------------------------------------------------

مناظری که از جلوی دیدگان شما گذشت، بخشی از باغ های

طرشت است که درمسیر خانه قرار دارد. باغ هایی که

روزهای آخر عمر خود را سپری می کنند... درختان توت

زیبایی که هر روز اینگونه دچار مرگی تدریجی می شوند تا

جایشان را یکمشت قوطی کبریت زشت نما، باعنوان آپارتمان

بگیرد و همه اینها از خودخواهی این بشر دوپاست که برای

راحتی و ترقی خود، حاضر است همه چیز را فـــــدا کند...

.

این درختان همیشه در حال فریادند!

این درختـــان همیشه درد می کشند،

و من امروز در غم آنها سهیــم ام...

 

کیمیـــا

۵ اردی بهشت ۸۸ خورشیدی